Top
Ο θηλασμός και οι ευεργετικές επιδράσεις του στην ανάπτυξη του «Δεσμού Προσκόλλησης» - Κρητικού Μαρίνα
fade
6423
post-template-default,single,single-post,postid-6423,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Ο θηλασμός και οι ευεργετικές επιδράσεις του στην ανάπτυξη του «Δεσμού Προσκόλλησης»

Η έννοια του «Δεσμού Προσκόλλησης», αναπτύχθηκε αρχικά από τον John Bowlby (1980) και μπορεί να οριστεί ως μια συναισθηματική σχέση μεταξύ του βρέφους και του προσώπου που το φροντίζει και καλύπτει τις βασικές του ανάγκες. Τα βρέφη δημιουργούν συναισθηματικούς δεσμούς με το πρόσωπο που τα φροντίζει, το οποίο τις περισσότερες φορές είναι η μητέρα. Η δημιουργία συναισθηματικών δεσμών τα βοηθάει να εξασφαλίσουν τη συναισθηματική σχέση με το κύριο πρόσωπο παροχής φροντίδας, όπως επίσης και να δημιουργήσουν μια ασφαλή βάση για να μπορέσουν να εξερευνήσουν τον κόσμο γύρω τους.

Μετά από έρευνες με τη Mary Ainsworth (1978), κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η αλληλεπίδραση του παιδιού με τους γονείς, το πώς δηλαδή οι γονείς ανταποκρίνονταν στις συμπεριφορές του βρέφους, δημιουργούσε σε αυτό προσδοκίες για τον εαυτό του και τους άλλους και για τις διαπροσωπικές του σχέσεις γενικότερα. Συνεπώς, η ασφάλεια ή η έλλειψη της, επηρέαζε καθοριστικά την ανάπτυξη εμπιστοσύνης προς τον εαυτό του και τους άλλους, δημιουργώντας 3 είδη προσκόλλησης:

α) την ασφαλή προσκόλληση, όπου οι γονείς ανταποκρίνονται πλήρως και άμεσα στις ανάγκες του παιδιού,

β) την αγχώδη-αποφευκτική, όπου οι γονείς δεν ανταποκρίνονται άμεσα και συνήθως είναι επικριτικοί και αντιδρούν έντονα με θυμό ή τιμωρία και

γ) την αγχώδη-αμφιθυμική, στην οποία οι γονείς χαρακτηρίζονται από ασταθή απαιτητικότητα και είναι απρόβλεπτοι στην ανταπόκριση τους αγνοώντας τα σήματα του βρέφους.

Η δημιουργία ασφαλούς προσκόλλησης, ενισχύεται σημαντικά όταν οι μητέρες θηλάζουν αποκλειστικά τα παιδιά τους. Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια του θηλασμού παράγεται μια ορμόνη η ωκυτοκίνη, τόσο στη μαμά, όσο και στο βρέφος. Με τη βοήθεια της ορμόνης το μωρό χαλαρώνει, ενώ το ότι η ορμόνη υπάρχει και στο μητρικό γάλα, ενισχύει τα αισθήματα ηρεμίας στο μωρό. Τα μωρά που θηλάζουν αποκλειστικά, για 6 μήνες και συνεχίζουν και έπειτα, παράλληλα με τη λήψη άλλων τροφών, τείνουν να έχουν πιο ισχυρούς δεσμούς με τη μητέρα και γενικότερα με τους γονείς τους. Η ορμόνη όμως αυτή δεν περιορίζεται μόνο στη γαλουχία, αλλά βρίσκεται κυρίαρχη σε όλες τις συμπεριφορές αγάπης των ανθρώπων, όπως στον έρωτα ή στην αδερφική αγάπη.

 Συνεπώς, εκτός των άλλων ευεργετικών επιδράσεων του θηλασμού, στις οποίες πιο ειδικοί για να μιλήσουν είναι οι παιδίατροι, από τα παραπάνω φαίνεται ότι ενισχύεται η δημιουργία ασφαλής προσκόλλησης του παιδιού με τους γονείς. Η ασφαλής προσκόλληση, θα βοηθήσει το παιδί να ανακαλύψει τον κόσμο, έχοντας μια ασφαλή βάση, η οποία πάντα θα αποτελεί σημείο αναφοράς του, χωρίς όμως να το δεσμεύει. Τέλος, θα το βοηθήσει να είναι ανεξάρτητο χωρίς να νιώθει εγκατάλειψη και απομόνωση, αλλά αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

Βιβλιογραφία
Ainsworth, M., Blehar, M., Waters, E., & Wall, S. (1978). Patterns of attachment: A psychological study of the strange situation. Hillsade: NJ: Erlbaum.

Bowlby, J. (1980). Attachment and loss: Loss, sadness and depression. New York: Basic Books.

Παπαβέντσης, Σ. (2012). www.pediatros-thes.gr. Ανάκτηση από http://pediatros- thes.gr/for-parents

 

Μαρίνα Κρητικού

Ψυχολόγος Υγείας – Συστημική Σύμβουλος

marina.kritikou@yahoo.com

 

 

 

Πηγή φωτογραφίας: www.zougla.gr