Top
Η έκθεση των παιδιών στη βία: Ποιες οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του φαινομένου; - Κρητικού Μαρίνα
fade
7979
post-template-default,single,single-post,postid-7979,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Η έκθεση των παιδιών στη βία: Ποιες οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του φαινομένου;

Ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, αποτελεί η έκθεση των παιδιών στην οικογενειακή βία. Έρευνες έχουν δείξει ότι το 24% των παιδιών ηλικίας 2 έως 5 ετών, έχει γίνει μάρτυρες ενός περιστατικού βίας τον τελευταίο χρόνο, ενώ ένα επιπλέον 10% έχει δει αυτό το περιστατικό να συμβαίνει μέσα στην οικογένεια. Η οικογενειακή βία μπορεί να περιλαμβάνει περιστατικά σωματικής ή συναισθηματικής βίας στα οποία εμπλέκεται τουλάχιστον ένα μέλος της οικογένειας, που είναι στο ρόλο του θύματος και ένα άλλο στο ρόλο του δράστη (Margolin & Vickerman, 2007). Τα προβλήματα που προκύπτουν από την έκθεση του παιδιού στην οικογενειακή βία, δεν επηρεάζουν μόνο τη σωματική του υγεία και ασφάλεια, αλλά και τις κοινωνικές του σχέσεις, καθώς και την ακαδημαϊκή του επίδοση.

Η πλειοψηφία των περιστατικών βίας στην οικογένεια, συμβαίνουν μέχρι το παιδί να πάει 5 ετών, κατά την περίοδο δηλαδή που αναπτύσσεται ο εγκέφαλος και συνεπώς είναι πιο ευάλωτος στις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να έχει ένα τραυματικό γεγονός ή ένα χρόνιο στρες. Επιπλέον, μπορεί να αποβούν επιζήμια για την αναπτυξιακή πορεία και τις δεξιότητες του παιδιού. Για παράδειγμα, παιδιά προσχολικής ηλικίας που γίνονται μάρτυρες βίας, έχουν περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς, κοινωνικά προβλήματα, μετα-τραυματικά συμπτώματα και μειωμένη αυτό-εκτίμηση (Briggs-Gowan et al., 2010). Επιπρόσθετα, η παρατεταμένη έκθεση στη βία μπορεί να επιφέρει τόσο σοβαρά προβλήματα, τα οποία να ακολουθούν τα παιδιά στην εφηβεία, αλλά και στην ενηλικίωση τους και να είναι η αιτία για ένα φαύλο κύκλο βίας.

Ως προς τη δημιουργία του δεσμού του παιδιού με τους γονείς του, η έκθεση του παιδιού στη βία, οδηγεί στη δημιουργία του δεσμού του αγχώδη-αμφιθυμικού τύπου, όπου οι γονείς χαρακτηρίζονται από ασταθή απαιτητικότητα και είναι απρόβλεπτοι στην ανταπόκριση τους, αγνοώντας τα σήματα του παιδιού. Ο γονέας που είναι το θύμα της βίας, όπου τις περισσότερες φορές είναι η μητέρα, δεν μπορεί να προσφέρει την απαιτούμενη ασφάλεια στο παιδί. Λόγω της βίας που έχουν υποστεί, δεν είναι διαθέσιμη συναισθηματικά στο παιδί, υποτιμά τη δυσφορία που το παιδί νιώθει και δεν αναζητά βοήθεια από κάποιον ειδικό, ενώ ανήκει στην ομάδα υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση στρες και κατάθλιψης.

Τέλος, τα παιδιά των οποίων οι γονείς βιώνουν υψηλά επίπεδα άγχους, ανήκουν στην ομάδα υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση αναπτυξιακών δυσκολιών, όπως προβλήματα στη γλώσσα, στις γνωστικές λειτουργίες, στη ρύθμιση του συναισθήματος και στην κοινωνική ενσωμάτωση (English, et al., 2003). Από τα παραπάνω, είναι εύκολο να αντιληφθούμε πόσο επιζήμιο μπορεί να αποβεί ένα «καβγαδάκι» μεταξύ των συζύγων όταν γίνεται μπροστά στα παιδιά. Οι επιπτώσεις απλώνονται σε βάθος χρόνου και μπορεί να επηρεάσουν τα παιδιά ακόμα και για το υπόλοιπο της ζωής τους.

 

Μαρίνα Κρητικού
Ψυχολόγος Υγείας – Συστημική Σύμβουλος
marina.kritikou@yahoo.com

Πηγή Φωτογραφίας: gym-leptok.pie.sch.gr