Top
Πώς διαμορφώνεται ο δεσμός γονέα-παιδιού - Κρητικού Μαρίνα
fade
8098
post-template-default,single,single-post,postid-8098,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Πώς διαμορφώνεται ο δεσμός γονέα-παιδιού

Η Chiland (1994, σελ. 18), στο βιβλίο της: «Το παιδί, η οικογένεια, το σχολείο», αναφέρει, ότι εκτός από τις βιολογικές και κοινωνικές δυνάμεις που κινούν τον άνθρωπο, υφίστανται και δυνάμεις σε καθαρά ψυχολογικό επίπεδο, συνειδητές ή ασυνείδητες. Ο άνθρωπος διέρχεται από μια βιολογική δύναμη, που στοχεύει στη διαιώνιση και την επιβίωση του είδους. Ακόμα, η ίδια, αναφέρει ότι οι γονείς επιθυμούν το παιδί τους να μην είναι απλά ένα πιστό αντίγραφό τους, αλλά και να τους «αναπληρώνει». Όλα αυτά που δε μπόρεσαν οι ίδιοι να πετύχουν, όλες οι προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν, να πραγματοποιηθούν μέσω του παιδιού.
Ως προς το δεσμό που αναπτύσσεται μεταξύ γονέων-παιδιού, η Βορριά (2008), στο κεφάλαιο στο οποίο αναφέρεται για το δεσμό μητέρας-παιδιού, αναφέρεται στη θεωρία δεσμού και συγκεκριμένα στο ότι όταν οι γονείς ανταποκρίνονται στις ανάγκες του βρέφους κατά τη διάρκεια της βρεφικής ηλικίας, τότε το παιδί δημιουργεί ένα γνωστικο-συναισθηματικό μοντέλο, ότι όταν το χρειάζεται, θα το φροντίσουν και θα ανταποκρίνονται συνέχεια στις ανάγκες του. Έτσι, μέσω των αλληλεπιδράσεων με το πρόσωπο του δεσμού, το βρέφος σταδιακά και μέχρι το τέλος του 1ου έτους, διαμορφώνει απλοϊκές αναπαραστάσεις και προβλέπει τις ενέργειες και τις πράξεις του πρόσωπου του δεσμού.
Ο Κλέσλερ (2001), ως βάση για την αξιολόγηση του δεσμού, δίνει κάποια σχετικά σταθερά σημεία αναφοράς. Από τη γέννηση μέχρι και την ηλικία των τριάντα ημερών συντελείται το πέρασμα από τα έμφυτα αντανακλαστικά (κατεύθυνση προς την τροφή, την προσέγγιση) στις στοματικές δραστηριότητες και τις δραστηριότητες επαφής. Το τέλος του πρώτου μήνα, εμφανίζονται χαρακτηριστικές συναισθηματικές απαντήσεις όπως το χαμόγελο στο άκουσμα της φωνής και η προσωρινή παύση κλάματος όταν υπάρχει φυσική επαφή. Η περίοδος από τις τριάντα μέρες μέχρι και τους τρεις μήνες, χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη των συναισθηματικών απαντήσεων ικανοποίησης και δυσφορίας κατά τις συναλλαγές. Κατά το δεύτερο τρίμηνο της ζωής, οι προηγούμενες συμπεριφορές ενισχύονται ως προς τη συνέχεια και την ομοιογένειά τους, οργανώνονται σε ένα πλαίσιο αμοιβαίου συντονισμού και οι συναισθηματικές αντιδράσεις διαφοροποιούνται επιλεκτικά ανάλογα με το πρόσωπο της κάθε σχέσης.
Όπως αναφέρει ο Τσιάντης (1987), παλιότερες έρευνες του Timberlawn, έχουν δείξει ότι για τη λειτουργικότητα των παιδιών μιας οικογένειας, θα πρέπει η δομή της οικογένειας, να είναι ευέλικτη, με ισοδύναμο γονεϊκό συνασπισμό και σαφή ιεραρχία με αμοιβαίο σεβασμό. Ακόμα, η ταυτότητα να είναι καθορισμένη και σταθερή, σε σημείο που επιτρέπει υψηλά επίπεδα οικειότητας και επαφής. Η επικοινωνία γονέα-παιδιού, χρειάζεται να είναι ανοιχτή, ειλικρινής, ζωντανή και αυθόρμητη. Η σχέση μεταξύ των γονέων να είναι προσεταιριστική, με εμπιστοσύνη, αμοιβαίο σεβασμό και υπευθυνότητα και οι συζυγικοί ρόλοι να είναι ικανοποιητικοί και συμπληρωματικοί. Ακόμα, η εικόνα του εαυτού και της οικογένειας να συμβαδίζει με την πραγματικότητα και να υπάρχει ζεστασιά, ευχαρίστηση, χιούμορ και τρυφερότητα. Τέλος, οι αλλαγές στην οικογένεια να ξεπερνιούνται χάρη στον ισχυρό γονεϊκό συνασπισμό, στις ισχυρές και ποικίλες σχέσεις έξω από την οικογένεια και στο υπερβατικό σύστημα αξιών.

Μαρίνα Κρητικού
Ψυχολόγος Υγείας – Συστημική Σύμβουλος
marina.kritikou@yahoo.com

 

Πηγή Φωτογραφίας: www.iatrikoprofil.gr