Top
Η απώλεια των αγαπημένων μας προσώπων στην οικογενειακή μας ιστορία... - Κρητικού Μαρίνα
fade
8812
post-template-default,single,single-post,postid-8812,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Η απώλεια των αγαπημένων μας προσώπων στην οικογενειακή μας ιστορία…

Πόσο πολύ δύσκολο είναι η διαχείριση της απώλειας των αγαπημένων μας προσώπων,ειδικά όταν η ζωή δεν ήταν κ πολύ γενναιόδωρη μαζί τους!Όταν χάνεται η αξιοπρέπεια των αγαπημένων μας ανθρώπων μας πονάει τόσο πολύ που σκεφτόμαστε το θάνατο τους ως λύτρωση.Πρέπει όμως να τους “αφήσουμε” να φύγουν. Ο κύκλος ζωής του καθενός μας ολοκληρώνεται αργά ή γρήγορα και η αποδοχή αυτού του πράγματος είναι η πιο δύσκολη και η πιο επώδυνη διαδικασία.

Όταν στη ζωή ενός ατόμου έχουν βιωθεί πολλές και δύσκολες απώλειες, γίνεται για τους άλλους σκληρός και κυνικός. Νομίζουν ότι πλέον οι απώλειες δεν τον αγγίζουν και δε τον στενοχωρούν. Στην πραγματικότητα ο πόνος έχει παγώσει τόσο πολύ το άτομο αυτό, που το κάνει ανέκφραστο, χωρίς ούτε ένα δάκρυ να μπορεί να κατέβει. Τι είναι αυτό που μπορεί να τον βοηθήσει, δε μπορούν να το βρουν ούτε τα πιο κοντινά του πρόσωπα που αισθάνονται ανήμπορα. Του λένε να μιλάει, να εξωτερικεύει όλα όσα νιώθει, αλλά δε μπορεί να τα βάλει σε λέξεις, και προτιμάει να τα στοιβάξει πρόχειρα σε ένα σημείο του μυαλού του “χώνοντας τα κάτω από το χαλί” μήπως και τον πονάνε λιγότερο.

Όμως όσο λιγότερο σημασία τους δίνει και νομίζει ότι δεν τον αγγίζουν, τόσο αυτά παραμένουν μια ανοιχτή πληγή που αιμορραγεί σταγόνα σταγόνα. Πρόκειται για ένα χρόνιο πένθος όπου το άτομο έχει περάσει από τα στάδια της άρνησης, του θυμού, της διαπραγμάτευσης και έχει παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα στο στάδιο της κατάθλιψης, χωρίς να έχει καταφέρει να φτάσει το στάδιο της αποδοχής (Kübler-Ross, 1969).

Τι θα μπορούσε να απαλύνει λίγο τον πόνο και πώς μπορούμε να βοηθήσουμε αν αυτό αφορά ένα δικό μας πρόσωπο; Αρχικά δεν πρέπει να τον πιέζουμε να μιλήσει, αλλά του δηλώνουμε ότι είμαστε διαθέσιμοι να τον ακούσουμε ενεργητικά χωρίς επικριτικά σχόλια. Η ενεργητική ακρόαση είναι το πιο δύσκολο, αλλά και η πιο βοηθητική τεχνική. Έπειτα, επικεντρωνόμαστε στο να μιλάμε όχι πλέον για τα γεγονότα, αλλά για τα συναισθήματα μας. ‘Ισως νιώθουμε μάταιο να μιλάμε για γεγονότα που δε μπορούμε να αλλάξουμε. Όμως δεν είναι μάταιο να μιλάμε για τα συναισθήματα μας. Μόνο ίσως έτσι θα μας πονάνε λιγότερο και ίσως κάποτε η πληγή μας σταματήσει να αιμορραγεί. Τέλος, αν δούμε ότι περνάει μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς αλλαγές στη διάθεση του ατόμου, καλό θα ήταν να τον προτρέψουμε να επισκεφτεί έναν ειδικό, όπου θα μπορούσε να δουλέψει σε διαφορετική βάση όλα τα δύσκολα και επώδυνα συναισθήματα του.

 

Μαρίνα Κρητικού
Ψυχολόγος Υγείας – Συστημική Σύμβουλος
marina.kritikou@yahoo.com

 

Πηγή φωτογραφίας: www.diaforetiko.gr