Top
Γιατί οι δρομείς δεν παθαίνουν αρθρίτιδα; - Κρητικού Μαρίνα
fade
9400
post-template-default,single,single-post,postid-9400,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Γιατί οι δρομείς δεν παθαίνουν αρθρίτιδα;

Μία από τις ευρύτερα διαδεδομένες πεποιθήσεις για το τζόγκινγκ – τουλάχιστον μεταξύ των μη δρομέων – είναι ότι καταστρέφει τα γόνατα και προκαλεί αρθρίτιδα. Μία νέα μελέτη όμως αποκαλύπτει ότι η άποψη αυτή είναι λανθασμένη, αναφέρει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς».

Είναι εύλογο να πιστεύει κάποιος ότι το τρέξιμο βλάπτει τα γόνατα, δεδομένου ότι με κάθε διασκελισμό ασκούνται πολύ μεγάλες πιέσεις στα γόνατα. Η κοινή λογική λέει ότι όταν επιβαρύνεται επίμονα μία άρθρωση, τελικά θα φθαρεί ο προστατευτικός χόνδρος που περιβάλλει τα οστά της και έτσι θα εκδηλωθεί αρθρίτιδα.

Ωστόσο, πολλές δημοσιευμένες μακροχρόνιες μελέτες έχουν αποδείξει κατά το παρελθόν ότι εφόσον κάποιος έχει υγιή γόνατα όταν αρχίζει να τρέχει συστηματικά δεν αυξάνονται οι πιθανότητες να εκδηλώσει αρθρίτιδα στα γόνατα – ακόμα κι αν αρχίζει το τζόγκινγκ στη μέση ή την τρίτη ηλικία.

Η πιο πρόσφατη από αυτές διεξήχθη με τη συμμετοχή 75.000 δρομέων και δημοσιεύθηκε πριν από δύο μήνες. Το συμπέρασμά της ήταν ότι «δεν υπάρχουν ενδείξεις πως το τρέξιμο αυξάνει τον κίνδυνο οστεοαρθρίτιδας – ούτε καν αν συμμετέχει κάποιος στον Μαραθώνιο» και ότι, αντιθέτως, «οι δρομείς διέτρεχαν μειωμένο κίνδυνο να εκδηλώσουν αρθρίτιδα».

Το πώς όμως μπορεί το τζόγκινγκ να συνδυάζει υψηλή πρόσκρουση στο έδαφος με μειωμένο κίνδυνο αρθρίτιδας παρέμενε έως τώρα μυστήριο. Μία πιθανή εξήγηση παρέχει η νέα μελέτη, η οποία διεξήχθη από επιστήμονες του Πανεπιστημίου Queens, στο Οντάριο του Καναδά, και άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα.

Οπως γράφουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση «Medicine & Science in Sports & Exercise» αποφάσισαν να διερευνήσουν τι συμβαίνει στα πόδια μας από βιο-μηχανικής άποψης όταν τρέχουμε και πώς συγκρίνεται αυτό με ό,τι μας συμβαίνει όταν περπατάμε.

Η βάδιση θεωρείται δραστηριότητα χαμηλής πρόσκρουσης και απίθανο να συμβάλλει στην έναρξη ή την επιδείνωση της αρθρίτιδας στα γόνατα. Μάλιστα οι γιατροί τη συνιστούν στους πάσχοντες από αρθρίτιδα ως μέσον αποφυγής της αύξησης του σωματικού βάρους και καταπράυνσης των πονεμένων αρθρώσεων.

Εως τη νέα μελέτη όμως ουδείς είχε μετρήσει τα φορτία που ασκούνται στα γόνατα όταν περπατάμε και όταν τρέχουμε.

Στη μελέτη συμμετείχαν 14 υγιείς ερασιτέχνες δρομείς (οι μισοί ήταν γυναίκες) δίχως προβλήματα στα γόνατα. Οι εθελοντές έβγαλαν τα παπούτσια τους και περπάτησαν με χαλαρό ρυθμό πέντε φορές σε έναν κυλιόμενο διάδρομο μήκους 15 μέτρων. Εν συνεχεία, έτρεξαν πέντε φορές στον ίδιο διάδρομο με τον ρυθμό που είχαν συνηθίσει από τις προπονήσεις τους.

Ο διάδρομος ήταν εξοπλισμένος με ειδικούς αισθητήρες ώστε να καταγράφει τις κινήσεις των ποδιών τους και να υπολογίζει τις πιέσεις που ασκούνταν στα πόδιά τους κάθε φορά που άγγιζαν τα πέλματά τους στο έδαφος.

Αποτέλεσμα; Οταν έτρεχαν οι εθελοντές, χτυπούσαν το έδαφος με δύναμη ίση με το οκταπλάσιο του σωματικού βάρους τους, ενώ όταν περπατούσαν η δύναμη της πρόσκρουσης ήταν τριπλάσια από το σωματικό βάρος τους.

Επειδή όμως έκαναν μεγαλύτερο διασκελισμό όταν έτρεχαν, τα πόδια τους χτυπούσαν λιγότερες φορές στον κυλιόμενο διάδρομο διότι χρειάζονταν λιγότερα βήματα για να καλύψουν τρέχοντας την απόσταση των 15 μέτρων.

Επιπλέον, η επαφή των πελμάτων τους με το έδαφος ήταν πολύ πιο σύντομη απ’ ό,τι όταν περπατούσαν, εξαιτίας της ταχύτητας της μετακίνησής τους.
Το τελικό αποτέλεσμα μετά την ολοκλήρωση των πέντε διαδρομών από κάθε τρόπο μετακίνησης ήταν να ασκούνται σχεδόν οι ίδιες πιέσεις στα γόνατά τους, είτε περπατούσαν, είτε έτρεχαν.

Το εύρημα αυτό παρέχει μία «πειστική εξήγηση για την προστασία των δρομέων από την αρθρίτιδα στα γόνατα, διότι υποδηλώνει ότι για τα γόνατα δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο περπάτημα και στο τρέξιμο», σχολιάζει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Ρος Μίλερ, ο οποίος είναι επίκουρος καθηγητής Κινησιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ.

Σημαίνει επίσης ότι όποιος αγαπάει το τζόγκινγκ και ανησυχεί για τα γόνατά του, «μάλλον πρέπει να πάψει να ανησυχεί», διότι ως φαίνεται «αποτελεί μύθο ότι το τζόγκινγκ τα καταστρέφει», προσθέτει.

Οι δρομείς, πάντως, καλό είναι να προσέχουν πώς τρέχουν και να μην το παρακάνουν, διότι το τζόγκινγκ συνοδεύεται από αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού στα γόνατα, που ναι μεν δεν έχει σχέση με την αρθρίτιδα, αλλά μπορεί να τους προκαλέσει μόνιμη βλάβη.

 

Πηγή: http://www.daypress.gr