Top
Κατάθλιψη σε οικεία μας πρόσωπα: πώς τους στηρίζουμε; - Κρητικού Μαρίνα
fade
9580
post-template-default,single,single-post,postid-9580,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Κατάθλιψη σε οικεία μας πρόσωπα: πώς τους στηρίζουμε;

Συχνά η κατάθλιψη παρομοιάζεται με μια σκιά που στην αρχή είναι πολύ μικρή και ίσα που την αντιλαμβανόμαστε, αλλά στη συνέχεια η σκιά αυτή μεγαλώνει για να φτάσει να μας κατατροπώσει. Οι άνθρωποι που υποφέρουν από την κατάθλιψη μοιάζουν με αυτούς που βλέπαμε στις ταινίες και ήταν “δαιμονισμένοι”, καθώς οι μαύρες σκέψεις κυριαρχούν και τα όσα λέμε δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που πραγματικά είμαστε, αλλά μιλάει η κατάθλιψη μέσω του στόματος μας.

Ένα πολύ δύσκολο κομμάτι, είναι τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιο κοντινό μας πρόσωπο πάσχει από κατάθλιψη. Όταν οι δικοί μας άνθρωποι υποφέρουν από κατάθλιψη, είναι πολύ σημαντικό να είμαστε ουσιαστικά εκεί για εκείνους. Συχνά τείνουμε να τους λέμε καθησυχασικά λόγια τύπου: “Έλα μην κάνεις έτσι, δεν έχεις τίποτα” ή “Βγες έξω, λίγο πεσμένος είσαι, θα σου περάσει” (στα αρχικά στάδια της νόσου όπου το άτομο έχει μειωμένη όρεξη ή δεν αντλεί ενδιαφέρον από τις δραστηριότητες που του άρεσαν παλιά) ή “Μην κλαις, δεν είναι τίποτα” ή “Έλα…σαν πολύ δεν ασχολήθηκες…εσύ φταις που του έδωσες σημασία γι’ αυτό σε πήρε από κάτω”. Οι παραπάνω δηλώσεις, όχι μόνο δε βοηθούν τους οικείους μας, αλλά τους κάνουν να αποσύρονται όλο και περισσότερο και με τη σκέψη ότι μας γίνονται βάρος παύουν να εκφράζουν τα όσα αισθάνονται και κλείνονται όλο και περισσότερο, με αποτέλεσμα να τους κατακλύζει ο δαίμονας της κατάθλιψης.

Αυτό που πραγματικά βοηθάει, είναι να είμαστε δίπλα τους προσφέροντας τους ένα καλό αυτί, να είμαστε ο άνθρωπος που θα τον ακούσει χωρίς να χρησιμοποιεί όλα αυτά τα κλισέ, θα τον ρωτάει πώς είναι και θα τον παροτρύνει να μιλάει. Τέλος θα τον παρακινήσει να πάει σε ειδικό να βοηθηθεί αποτελεσματικά. Ας μην ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι βρίσκονται στο στάδιο πριν την αναγνώριση της ανάγκης για αλλαγή, όπου το άτομο δεν έχει συνείδηση της ανάγκης για αλλαγή ή δεν την επιθυμεί καθόλου. Δεν γνωρίζει το πρόβλημα ή το αρνείται ή κατηγορεί τους άλλους. Σ’ αυτό το στάδιο ενοχλούνται περισσότερο οι άλλοι απ’ το πρόβλημα. Εκεί που βοηθούν αποτελεσματικά οι δικοί μας άνθρωποι είναι στο να φτάσουμε στο στάδιο της αναγνώρισης. Σε αυτό το στάδιο έρχεται η συνειδητοποίηση της ευθύνης των προβλημάτων.

Όταν είμαστε πραγματικά και ουσιαστικά εκεί, τότε θα μας εμπιστευτεί και θα κάνει ένα βήμα να μας ανοιχτεί και να ζητήσει βοήθεια. Εξάλλου το να ζητάς βοήθεια δεν δηλώνει αδυναμία, αλλά θέληση και πείσμα για να αλλάξεις την πορεία των γεγονότων.

 

Μαρίνα Κρητικού
Ψυχολόγος Υγείας – Συστημική Σύμβουλος
marina.kritikou@yahoo.com

 

Πηγή φωτογραφίας: www.boro.gr