Top
Κατάθλιψη και αυξημένο άγχος: Πώς η επιστήμη τα «προβλέπει» χρόνια νωρίτερα - Κρητικού Μαρίνα
fade
10478
post-template-default,single,single-post,postid-10478,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Κατάθλιψη και αυξημένο άγχος: Πώς η επιστήμη τα «προβλέπει» χρόνια νωρίτερα

Όλοι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν προκλήσεις και εμπόδια στην ζωή, όπως ένα διαζύγιο, ένας θάνατος αγαπημένου προσώπου, μια σοβαρή ασθένεια, ή ακόμα και η ανεργία. Αλλά ενώ μερικοί άνθρωποι είναι εξαιρετικά ανθεκτικοί και είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν αυτά τα προβλήματα, άλλοι παλεύουν πολύ για να ξεπεράσουν το άγχος και την κατάθλιψη, ως αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων.

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Η επιστήμη ίσως βρήκε την απάντηση για την ψυχολογική “ευπάθεια” ορισμένων ατόμων σε ένα μικρό κέντρο επεξεργασίας συναισθημάτων στον εγκέφαλο.

Συγκεκριμένα, έρευνα που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Neuron από επιστήμονες από το πανεπιστήμιο Duke, έδειξε ότι η μέτρηση της δραστηριότητας της αμυγδαλής, θα μπορούσε να προβλέψει εάν το άτομο θα αντιδράσει σε μελλοντικά στρεσογόνα γεγονότα της ζωής του με αυξημένο άγχος ή κατάθλιψη. Μάλιστα αυτού του είδους η πρόβλεψη μπορεί να γίνει σε χρονικό ορίζοντα τεσσάρων ετών νωρίτερα.

Προηγούμενες έρευνες έχουν συνδέσει την υπερβολική δραστηριότητα της αμυγδαλής με ψυχικές ασθένειες όπως η κατάθλιψη, το άγχος και η διαταραχή του μετα-τραυματικού στρες. Ωστόσο, οι μελέτες αυτές δεν καθορίζουν το αν η υπερβολική δραστηριότητα της αμυγδαλής ήταν ένας αιτιολογικός παράγοντας στην προδιάθεση για άγχος, ή μια αντίδραση σε στρεσογόνα γεγονότα.

Οι επιστήμονες από το Duke, εξέτασαν τις περιπτώσεις 753 υγιών φοιτητών, καθώς αυτοί κοίταζαν μια σειρά από φωτογραφίες που απεικόνιζαν πρόσωπα με θυμό ή φόβο. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια μαγνητικών τομογραφιών μέτρησαν την δραστηριότητα της αμυγδαλής στον εγκέφαλο του κάθε ενός συμμετέχοντα, ως ένδειξη αντίδρασης του εγκεφάλου σε ένα στρεσογόνο ερέθισμα.

Κάθε τρεις μήνες μετά από αυτό το πρώτο στάδιο, οι συμμετέχοντες απαντούσαν σε ερωτήσεις αξιολόγησης των στρεσογόνων γεγονότων της ζωής τους, καθώςκαι για τυχόν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης. Από τους αρχικούς συμμετέχοντες, σχεδόν 200 ολοκλήρωσαν τις τριμηνιαίες έρευνες μέσα σε δύο χρόνια, ενώ μερικοί άλλοι συνέχισαν για συνολικά τέσσερα χρόνια. Οι υπόλοιποι συμμετέχοντες δεν συνέχισαν το πείραμα μετά το πρώτο στάδιο.

Διαπιστώθηκε ότι εκείνοι με πιο δραστήρια αμυγδαλή κατά την έναρξη της μελέτης βίωναν πιο έντονα και με σοβαρά συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης τα στρεσογόνα συμβάντα στην ζωή τους. Ωστόσο, μια υπερδραστήρια αμυγδαλή από μόνη της δεν ήταν αρκετή για να προβλέψει το άγχος και την κατάθλιψη. Τα συμπτώματα αυτά έπρεπε πρώτα να προκληθούν από ένα αγχωτικό γεγονός.

Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι μετρήσιμες ενδείξεις της βιολογικής κατάστασης του εγκεφάλου μπορεί να προβλέψουν μελλοντικές ψυχιατρικές διαταραχές και αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα νέο πεδίο επιστημονικής έρευνας για την έγκαιρη πρόληψη και αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων.