Top
Διαβήτης τύπου 1: Αυξημένος ο κίνδυνος για τα παιδιά που βιώνουν στρες - Κρητικού Μαρίνα
fade
10787
post-template-default,single,single-post,postid-10787,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Διαβήτης τύπου 1: Αυξημένος ο κίνδυνος για τα παιδιά που βιώνουν στρες

Θεωρούμε δεδομένο ότι η παιδική ηλικία είναι μια εποχή ανέμελη και χωρίς ιδιαίτερες ανησυχίες. Τη σήμερον ημέρα όμως τα παιδιά είναι εκτεθειμένα στο στρες περισσότερο από ποτέ, για παράδειγμα λόγω οικονομικών δυσκολιών που μπορεί να αντιμετωπίζει η οικογένεια ή λόγω αντιπαραθέσεων μεταξύ των γονέων.

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Diabetologia, το επίσημο περιοδικό της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Μελέτης του Διαβήτη (EASD), υποδεικνύει ότι το στρες στην παιδική ηλικία μπορεί να αποτελέσει παράγοντα κινδύνου για τον διαβήτη τύπου 1.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Λινσέπινγκ της Σουηδίας θέλησαν να εξετάσουν εάν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ περιβαλλοντικών παραγόντων στην παιδική ηλικία και διαβήτη τύπου 1.

Διαπίστωσαν ότι οι οικογενειακές διαφωνίες, η ανεργία, οι μεταβολές στη δομή της οικογένειας και οι παρεμβάσεις από κοινωνικές υπηρεσίες ασκούν τόσο σημαντική επίδραση στο παιδί που μπορεί πράγματι να επηρεάσουν την υγεία του και να συμβάλουν στην εκδήλωση διαβήτη τύπου 1.

Τα στοιχεία που ανέλυσαν οι ερευνητές αφορούσαν σε περισσότερες από 10.000 οικογένειες με παιδιά ηλικίας 2 έως 14 ετών. Διαπιστώθηκε ότι αν ένα παιδί βιώνει στρεσογόνα συμβάντα πριν την ηλικία των 14 ετών ο κίνδυνος διαβήτη τύπου 1 είναι τριπλασιάζεται.

Τα αίτια του διαβήτη τύπου 1 παραμένουν μέχρι και σήμερα άγνωστα, έχει αποδειχθεί όμως ότι αμέσως πριν εκδηλωθεί το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα κύτταρα του παγκρέατος που παράγουν ινσουλίνη. Εάν το πάγκρεας παράγει περισσότερη ινσουλίνη για να αντισταθμίσει την «ορμόνη του στρες» (κορτιζόλη) μπορεί τελικά να αναπτυχθεί αντίσταση στην ινσουλίνη.