Top
Χρόνιες νόσοι και αυτοεικόνα: πώς επηρεάζεται; - Κρητικού Μαρίνα
fade
10601
post-template-default,single,single-post,postid-10601,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Χρόνιες νόσοι και αυτοεικόνα: πώς επηρεάζεται;

Μια χρόνια νόσος φέρνει μεγάλες και ποικίλες αλλαγές στη ζωή του ατόμου σε πολλά επίπεδα. Ένα από αυτά είναι και η αυτοεικόνα του, η αντίληψη δηλαδή που έχει για τον εαυτό του σε επίπεδο εμφάνισης, αλλά πολλές φορές και σε επίπεδο ικανοτήτων ή ακόμα και πόσο καλός άνθρωπος είναι. Η αυτοεικόνα που έχουμε, είναι διαμορφωμένη με βάση τα βιώματα μας στην πατρική μας οικογένεια, αλλά και το τι πίστευαν τα πρόσωπα αναφοράς μας, οι γονείς μας πιο συγκεκριμένα για το τι είμαστε!

‘Οταν βιώνουμε τις αλλαγές που συνεπάγεται μια χρόνια νόσος, τότε αναπόφευκτα κλονίζεται η εμπιστοσύνη στο σώμα και τον εαυτό μας. Ακόμα και αν πριν την εκδήλωση της νόσου μας η εικόνα που είχαμε για τον εαυτό μας ήταν καλή, βλέποντας το σώμα μας να αλλάζει, τις αντοχές μας να μειώνονται και τις δυνάμεις μας να διαφοροποιούνται η εικόνα αυτή κλονίζεται. Το είδωλο που βλέπουμε στον καθρέφτη δεν είναι το ίδιο με πριν, καθώς μοιάζει σαν να έχουν προστεθεί πολλά χρόνια στην πλάτη μας σε σύντομο χρονικό διάστημα και το ίδιο νιώθουμε να έχει συμβεί κάποιες φορές και με τις νοητικές μας δεξιότητες (αντίληψη, μνήμη, συγκέντρωση).

Η έλλειψη ελέγχου πάνω σε όποιες αλλαγές μας συμβαίνουν είναι το πιο επώδυνο και οδυνηρό στην όλη διαδικασία, καθώς τίποτε δεν θα είναι ξανά το ίδιο. Το γεγονός ότι δεν ορίζουμε εμείς πλέον το σώμα μας, αλλά αναγκαστικά πρέπει να αφεθούμε εν λευκώ στους γιατρούς, επιβαρύνει την ψυχολογία μας και το πώς διαχειριζόμαστε όλες αυτές τις αλλαγές. Ένα εξίσου πολύ σημαντικό κομμάτι, είναι και το τι αλλαγές προκύπτουν από τις ιατρικές διαδικασίες, όπως επεμβάσεις, χημειοθεραπείες κλπ. Οι αλλαγές αυτές βιώνονται πιο επώδυνα όταν η αυτοεικόνα μας πριν την χρόνια νόσο ήταν ήδη κλονισμένη. Όταν το χάσμα μεταξύ πραγματικού και ιδανικού εαυτού ήταν μεγάλο, μετά την χρόνια νόσο μας γίνεται σχεδόν αγεφύρωτο! Ο πραγματικός μας εαυτός αναφέρεται στις πραγματικές μας δεξιότητες και ικανότητες, ενώ ο ιδανικός μας εαυτός σε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε, το οποίο συνήθως είναι διαμορφωμένο με βάση τις προσδοκίες των σημαντικών για εμάς ανθρώπων. Εαν ο πήχης των προσδοκιών τους ήταν ψηλά σε σημείο που να μοιάζει ακατόρθωτο να τον φτάσουμε, τότε μια ζωή θα είναι σαν να τρέχουμε μόνοι μας σε έναν αγώνα δρόμου και να βγαίνουμε πάντα δεύτεροι! Πόση ματαίωση και απογοήτευση!

Ίσως με κάπως δύσκολο βέβαια τρόπο, αλλά ήρθε η ώρα να συμφιλιωθούμε με το σώμα μας και την εαυτό μας γενικότερα και να τον αγαπήσουμε γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα θέλαμε να είναι! Πολύ κομβικό είναι να αφήσουμε τον απαραίτητο χρόνο στον εαυτό μας ώστε να αποδεχτούμε τις αλλαγές αυτές, να τον δεχτούμε, να τον φροντίσουμε και να τον εμπιστευτούμε!

 

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος
marina.kritikou@yahoo.com

Πηγή φωτογραφίας: charitosm.wordpress.com