Top
Ένας έφηβος "φωνάζει"....τον ακούμε; - Κρητικού Μαρίνα
fade
10732
post-template-default,single,single-post,postid-10732,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Ένας έφηβος “φωνάζει”….τον ακούμε;

Η εφηβεία είναι μια αναπτυξιακή περίοδος, η οποία σηματοδοτεί μεγάλες αλλαγές στη ζωή του ατόμου. Η ηλικία από 8 έως 12, ισοδυναμεί με την ώριμη παιδική ηλικία, όπου το παιδί α) αναπτύσσει δεξιότητες συνεργασίας, β) εντάσσεται ως μέλος στην ομάδα, γ) αρχίζει να σκέπτεται για τον εαυτό του και δ) αναπτύσσει σχολικές, καλλιτεχνικές, αθλητικές και λοιπές δεξιότητες. Η ηλικία από 13 έως 17 ετών, ισοδυναμεί με την προεφηβεία και την εφηβεία, όπου ο έφηβος α) αρχίζει να συμφιλιώνεται με το ώριμο σώμα του, β) μαθαίνει τη χρήση αφηρημένων εννοιών, γ) αποκτά την υποστήριξη των συνομηλίκων και δ) επιχειρεί τις πρώτες του σεξουαλικές δραστηριότητες.

Η μετάβαση από την παιδική ηλικία, στην εφηβεία είναι ιδιαίτερα δύσκολη τόσο για το παιδί, όσο και για τους ίδιους τους γονείς. Ένας έφηβος μπορεί να “φωνάζει”…και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Χρησιμοποιεί την ένταση της φωνής του σε καβγάδες με τους γονείς λέγοντας τους αλήθειες που πονάνε, αλλά και και μη-λεκτικά με το ότι τους αντιμετωπίζει και τους νιώθει σαν ξένους. Λόγια σκληρά που εμείς οι γονείς δεν είμαστε έτοιμοι να τα ακούσουμε και αν τα ακούσουμε τα αποκρούουμε ως υπερβολές και “τερτίπια” της εφηβείας.

Πόσο εύκολο είναι να βάλουμε στην άκρη τον εγωισμό μας και να ακούσουμε τα όσα έχει να μας πει; Πόσο εύκολο είναι να μην βάζουμε ως αιτιολογία για κάθε αντίδραση του, την φράση: “περνάει εφηβεία;” Είναι πολύ σημαντικό να μην υποτιμάμε τους εφήβους, αλλά να τους δίνουμε την ευκαιρία να μας μιλήσουν και να τους ακούσουμε με ανοιχτά μάτια και αυτιά. Εξίσου βοηθητικό είναι να ανατρέξουμε κι εμείς στην δική μας εφηβεία. Πώς νιώθαμε τότε; Τι θα θέλαμε να κάνουν διαφορετικό οι γονείς μας για να νιώσουμε πιο κοντά τους και ότι μας καταλαβαίνουν; Το να προσπαθούμε να μπαίνουμε στη θέση του παιδιού μας για να δούμε πώς μπορεί να νιώθει και τι θέλει να μας πει με την συμπεριφορά του, είναι αυτό που θα μας δώσει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που μας απασχολούν. Μπορεί να έχει ξεπεράσει την δύσκολη νηπιακή ηλικία όπου δεν μπορεί να λεκτικοποιήσει τα συναισθήματα του, όμως η εφηβεία έχει διαφορετικές δυσκολίες στον τομέα της αυτο-έκφρασης. Θα δανειστώ τα λόγια μιας εφήβου με την οποία δουλεύουμε μαζί τον τελευταίο καιρό. Στην ερώτηση μου τι θα ήθελε να είναι διαφορετικό στους γονείς της για να τους νιώθει πιο κοντά απάντησε: “Θα ήθελα να μην προσπαθούν να με αλλάξουν, αλλά να με αποδεχτούν όπως είμαι, για να μπορέσω να αποδεχτώ κι εγώ τον εαυτό μου!”

Το πιο σημαντικό είναι να μπορέσουμε να παραδεχτούμε τα λάθη μας ως γονείς και να αποδεχτούμε ότι κανείς δεν είναι τέλειος. Είναι μάταιο να απαιτούμε από τον παιδί μας την τελειότητα. Μόνο αν παραδεχτούμε τα δικά μας λάθη θα νιώσει ο έφηβος ότι κάνουμε ένα βήμα πιο κοντά του και όχι ένα βήμα μακριά του.

 

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος
marina.kritikou@yahoo.com

Πηγή φωτογραφίας: blogs.sch.gr