Top
Σίτιση με ξένο γάλα και ασφαλής συναισθηματικός δεσμός! - Κρητικού Μαρίνα
fade
11119
post-template-default,single,single-post,postid-11119,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Σίτιση με ξένο γάλα και ασφαλής συναισθηματικός δεσμός!

Αναμφισβήτητα ο θηλασμός είναι ή θα έπρεπε να είναι, ο μόνος τρόπος σίτισης των παιδιών μας, καθώς το μητρικό γάλα είναι φτιαγμένο για να καλύπτει τις διατροφικές ανάγκες των παιδιών μας. Για να ξεκινήσει όμως και να εδραιωθεί ο θηλασμός, σημαντικό ρόλο παίζει η σωστή ενημέρωση και πληροφόρηση που έχει κάθε μανούλα, αλλά και να έχει δίπλα της τους σωστούς επαγγελματίες υγείας που θα της δώσουν έγκυρη και έγκαιρη καθοδήγηση.

Αν τα πράγματα δεν έχουν πάει και τόσο καλά και η μανούλα δεν κατάφερε να θηλάσει, δεν συνεπάγεται ότι δεν μπορεί να χτίσει ασφαλή συναισθηματικό δεσμό με το παιδί της. Το παιδί αναπτύσσει ασφαλή συναισθηματικό δεσμό, αν οι γονείς ανταποκρίνονταν πλήρως και άμεσα στις ανάγκες του. Η θεωρία του δεσμού αναπτύχθηκε από τον John Bowlby (1973, 1980) ο οποίος διατύπωσε το ότι ο δεσμός και η εμπειρία μας με τους φροντιστές μας, που αποτελούν και τα πρόσωπα αναφοράς συμβάλλει στο πώς θα διαμορφωθούν τα πιστεύω μας και οι προσδοκίες μας για τον εαυτό μας, τον κόσμο και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Το αναπτυσσόμενο έμβρυο ξεκινά με το να είναι πλήρως εξαρτώμενο από τη μητέρα του για παρηγοριά, τροφή και ηρεμία και σταδιακά κατακτά την ικανότητα του να είναι αυτόνομο.

Ο τύπος δεσμού που αναπτύσσεται σε μητέρα και έμβρυο είναι πολύ καθοριστικός για πολλούς τομείς στη ζωή του παιδιού. Οι τύποι δεσμού που μπορεί να δημιουργηθούν είναι: α) η ασφαλής συναισθηματικός δεσμός , β) ο αγχώδης-αποφευκτικός και γ) ο αγχώδης-αμφιθυμικός τύπος δεσμού. Το παιδί αναπτύσσει ασφαλή συναισθηματικό δεσμό, αν οι γονείς ανταποκρίνονταν πλήρως και άμεσα στις ανάγκες του. Αυτό σημαίνει ότι αργότερα ως νήπια, παιδιά και έφηβοι, οι γονείς θα είναι δίπλα του χωρίς κρίσεις, επικριτικά σχόλια και ενοχές, αλλά με άνευ όρων αποδοχή και ενσυναίσθηση. Τα παραπάνω, έχουν ως αποτέλεσμα να θωρακίζεται το παιδί ως προσωπικότητα, να αναπτύσσει υψηλή αυτοπεποίθηση και να βιώνει τις δυσκολίες της ζωής ως εύκολα διαχειρίσιμες. Αντίθετα, αν ο συναισθηματικός δεσμός δεσμός προσκόλλησης που θα δημιουργηθεί είναι ο αγχώδης-αποφευκτικός, οι γονείς δεν ανταποκρίνονται άμεσα, είναι συνήθως επικριτικοί και αντιδρούν έντονα με θυμό ή/και τιμωρία. Τέλος στον αγχώδη-αμφιθυμικό τύπου δεσμού, οι γονείς χαρακτηρίζονται από ασταθή απαιτητικότητα και είναι απρόβλεπτοι στην ανταπόκριση τους αγνοώντας τα σήματα του βρέφους. Οι δύο τελευταίοι τύποι δεσμού, συμβάλλουν στο να μην εξωτερικεύει αργότερα το παιδί, ο έφηβος, ο ενήλικας τα συναισθήματα του ή να τα εξωτερικεύει με λάθος τρόπο κάνοντας κακό στον ίδιο, σωματοποιώντας τα.

Πολύ βασικό λοιπόν για τον χτίσιμο του ασφαλούς δεσμού, είναι τον πρώτο καιρό οι φροντιστές του παιδιού να είναι μόνο οι γονείς του και ίσως ακόμα ένα πρόσωπο αναφοράς, κυρίως η γιαγιά αν χρειαστεί να λείψουν και οι 2 γονείς. Οι πρώτοι 3 μήνες της ζωής του παιδιού, έχουν χαρακτηριστεί ως το 4ο τρίμηνο της κύησης, καθώς αποτελούν το στάδιο της προσαρμογής του βρέφους από την ενδομήτριο ζωή, όπου ήταν 100% εξαρτημένο από την μητέρα του, στην ζωή έξω από το σώμα της. Αυτός είναι ο πρώτος αποχωρισμός που βιώνει το παιδί.

Οι πρώιμες εμπειρίες εκείνης της περιόδου και το μοντέλο δεσμού που θα αναπτυχθεί, επηρεάζουν τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο του βρέφους καταλυτικά. Ο εγκέφαλος τα πρώτα 2 χρόνια μετά τη γέννα, χαρακτηρίζεται από πλαστικότητα και είναι ευπροσάρμοστος. Κατά τη διάρκεια των 2 αυτών χρόνων, ο φροντιστής-πρόσωπο αναφοράς του παιδιού, δρα ως ψυχοβιολογικός ρυθμιστής του νευρικού συστήματος του παιδιού. Δηλαδή, οι πρώτες εμπειρίες της ζωής του παιδιού εντυπώνονται στις νευροβιολογικές δομές που ωριμάζουν στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο (Schore, 2001b). Οι εμπειρίες αυτές επιδρούν κυρίως στην ανάπτυξη του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου του παιδιού, το οποίο είναι υπεύθυνο για την επεξεργασία πληροφοριών κοινωνικο-συναισθηματικού περιεχομένου, αλλά και βοηθάει τον οργανισμό να διαχειρίζεται στρεσογόνα γεγονότα (Wittling & Schweiger. 1993).

Απεριόριστη αγκαλιά, κοινός ύπνος και άμεση ικανοποίηση των ψυχικών αναγκών του παιδιού θα μας βοηθήσουν στο να αναπτύξει το παιδί μας ασφαλή συναισθηματικό δεσμό με εμάς, ώστε αργότερα να είναι ένας ανεξάρτητος και ψυχικά ισορροπημένος ενήλικας!

 

Βιβλιογραφία:

Bowlby, J. (1973). Attachment and loss. Vol.2: Separation: Anxiety and anger. New York: Basic Books.

Bowlby, J. (1977). The making and breaking of affectionate bonds. British Journal of Psychiatry, 130, 201-210.
Epstein, H.T. (2001). An outline of the role of brain in human cognitive development. Brain and Cognition, 45, 44-51.

Schore, A.N. (2001b). The effects of early relational trauma on right brain development, affect regulation, and infant mental health. Infant Mental Health Journal, 22, 201-269.

 

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας- Οικογενειακή/Συστημική Σύμβουλος
marina.kritikou@yahoo.com

 

Πηγή φωτογραφίας: www.flowmagazine.gr