Top
Η χρόνια νόσος και εγώ: ποιος είμαι τελικά; - Κρητικού Μαρίνα
fade
11460
post-template-default,single,single-post,postid-11460,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Η χρόνια νόσος και εγώ: ποιος είμαι τελικά;

Ίσως πολλές φορές να έχουμε αναρωτηθεί αν ξέρουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Άραγε γνωρίζουμε την αλήθεια ή βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των προσώπων αναφοράς του περιβάλλοντος μας (πχ, τους γονείς μας); Η πατρική μας οικογένεια μας έχει γαλουχήσει και μέσω της ανατροφής μας, πολλοί από εμάς φορτωθήκαμε με κάποιες ταμπέλες ή προσδοκίες (πχ. ο τεμπέλης, ο αδιάφορος, το καλό παιδί, ο τέλειος σε όλα κλπ). Ανταποκρίνονται όμως αυτά στο ποιοι αληθινά είμαστε;;

Πριν την διάγνωση είχαμε μια συγκεκριμένη εικόνα για τον εαυτό μας, ποιοι είμαστε, ποιες οι ικανότητες και πού τα καταφέρνουμε καλά και πού όχι. Η εικόνα αυτή είναι ισχυρά συνδεδεμένη με το τι πίστευαν οι γονείς μας για την ιδιοσυγκρασία μας. Μετά τη διάγνωση…συνήθως όλα ανατρέπονται! Οι ισορροπίες μέσα μας, αλλά και σε οικογενειακό επίπεδο ανατρέπονται, νέα δεδομένα έρχονται στο προσκήνιο και η γη χάνεται κάτω από τα πόδια μας.

Μετά το αρχικό σοκ έρχεται η ώρα να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας και να επικεντρωθούμε στον στόχο μας. Κύριο μέλημα μας, πώς θα αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά το πρόβλημα υγείας που προέκυψε. Από εδώ και στο εξής αρχίζει η περίοδος που ερχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας, η περίοδος που αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες μας και προσπαθούμε να ξαναβρούμε χαμένα κομμάτια του εαυτού μας. Κομμάτια που χάθηκαν μέσα στην καθημερινότητα και την ρουτίνα, όπως το να εκτιμάμε απλές στιγμές με τους ανθρώπους μας.

Επίσης είναι ίσως μια περίοδος όπου ανακαλύπτουμε κομμάτια του εαυτού μας, των οποίων την ύπαρξη αγνοούσαμε τελείως. Για παράδειγμα δεν ξέραμε πόσο δυνατοί και ανθεκτικοί είμαστε στον πόνο, μέχρι την στιγμή της πρώτης χημειοθεραπείας. Άλλες πτυχές της προσωπικότητας μας μπορεί να έρθουν στην επιφάνεια και να μας εκπλήξουν! Καμία κατάσταση δεν είναι άσπρο ή μαύρο…πάντα υπάρχουν και άλλα χρώματα!

Είναι συνεπώς η στιγμή που ο μανδύας που μας είχε φορέσει η πατρική μας οικογένεια γλιστράει από πάνω μας και ελευθερώνεται ο πραγματικός μας εαυτός. Ήρθε η ώρα να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, να πατήσουμε γερά στα πόδια μας και να προχωρήσουμε την ζωή μας παρακάτω!Αξίζουμε!

 

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας- Οικογενειακή/Συστημική Σύμβουλος
marina.kritikou@yahoo.com

 

Πηγή Φωτογραφίας: www.oikologoi.gr