Top
Η σχέση μας με τους γονείς μας είναι δεδομένη και αυτονόητη; - Κρητικού Μαρίνα
fade
12321
post-template-default,single,single-post,postid-12321,single-format-image,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Η σχέση μας με τους γονείς μας είναι δεδομένη και αυτονόητη;

Η οικογένεια είναι ένα σύστημα, δηλαδή μια ομάδα ατόμων που αλληλεπιδρούν ως ένα λειτουργικό όλον. Οι φυσικές, κοινωνικές και συναισθηματικές λειτουργίες των μελών της οικογένειας βρίσκονται σε βαθιά αλληλεξάρτηση, ώστε οι αλλαγές σ’ ένα μέρος του συστήματος να έχουν αντίκτυπο σε άλλα μέρη του. Η πυρηνική οικογένεια, ξεκινά με την ένωση δύο ενήλικων ατόμων με τελείως διαφορετικά πρότυπα και εμπειρίες. Οι δύο σύζυγοι προερχόμενοι από διαφορετικά περιβάλλοντα, καλούνται να δουλέψουν τα δικά τους βιώματα και τις σχέσεις με τους δικούς τους γονείς, ώστε απαλλαγμένοι από τυχόν φαντάσματα του παρελθόντος να μπορέσουν να αφοσιωθούν στη νέα οικογένεια που οικοδομούν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους χτίζοντας ασφαλείς συναισθηματικούς δεσμούς μαζί τους.

Είναι όμως η σχέση μας με τους γονείς μας και ο ασφαλής συναισθηματικός δεσμός μας μαζί τους αυτονόητος και δεδομένος; Το σίγουρο είναι ότι θα έπρεπε να είναι! Θα έπρεπε η παιδική μας ηλικία να βασίζεται σε ασφαλείς συναισθηματικούς δεσμούς και να είναι εμποτισμένη με θετικά συναισθήματα και βιώματα που θα αποτελέσουν πολύτιμα όπλα στην φαρέτρα μας για την ενήλικη ζωή. Θα έπρεπε στο άκουσμα της λέξης γονέας, όλοι εμείς οι ενήλικες να γεμίζουμε συναισθήματα πληρότητας και νοσταλγίας.

Τι γίνεται όμως όταν δεν συμβαίνει αυτό; Όταν το πληγωμένο και τραυματισμένο παιδί μέσα μας πονάει ακόμα για την μητέρα ή πατέρα που δεν είχαμε ποτέ, αλλά θα θέλαμε να έχουμε; Τότε είναι που καλούμαστε στην ενήλικη ζωή να επουλώσουμε τις πληγές του παρελθόντος και να διεκδικήσουμε έστω και σε αυτή τη φάση της ζωής μας τη σχέση που πραγματικά θα θέλαμε να έχουμε με τους γονείς μας. Είναι δύσκολο και άδικο για το μικρό παιδί μέσα μας να παλεύει για τα αυτονόητα και να ζηλεύει που κάποιοι άλλοι έχουν τόσες πολύτιμες αναμνήσεις εντυπωμένες στον συναισθηματικό τους κόσμο. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να αποκαταστήσουμε τις αδικίες και να γαληνέψουμε την ψυχή μας! Να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω στη ζωή μας, χωρίς να πρέπει να μας ακολουθούν φαντάσματα και σκιές του παρελθόντος, ώστε να μπορούμε να χαιρόμαστε την κάθε μας μέρα και να βιώνουμε τις ευτυχισμένες στιγμές μέχρι το μεδούλι τους!

 

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas
marina.kritikou@yahoo.com

 

Πηγή φωτογραφίας: www.news.gr