Top
Ας σταματήσει εδώ ο φαύλος κύκλος της αυτοκατηγορίας! - Κρητικού Μαρίνα
fade
14066
post-template-default,single,single-post,postid-14066,single-format-standard,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Ας σταματήσει εδώ ο φαύλος κύκλος της αυτοκατηγορίας!

Κάθομαι στην γωνία του καναπέ κουλουριασμένη και κάνω τον απολογισμό της ημέρας. Σκεφτόμενη όμως τις σκέψεις μου, αυτό που κάνω ουσιαστικά είναι να με βάζω στην γωνία και να με κρίνω πολύ αυστηρά. Με κατακεραυνώνω για τα λάθη μου και τις αποτυχίες μου, με τιμωρώ σκληρά και μου φωνάζω. Μαθαίνω κάτι μέσα από αυτή μου τη συμπεριφορά; Όσο το σκέφτομαι τόσο καταλήγω ότι όχι μόνο δεν μαθαίνω, αλλά με πληγώνω ακόμα περισσότερο.

Πώς όμως να κάνω κάτι διαφορετικό αφού δεν το ξέρω; Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε μου λάθος αντιμετωπιζόταν από τους γονείς μου με ένα επικριτικό βλέμμα, με λόγια υποτίμησης και φυσικά η ταμπέλα του αδέξιου και του αμαθή είχε γίνει η δεύτερη φύση μου. Οι επιτυχίες μου ποτέ δεν συνοδεύονταν από λόγια αναγνώρισης και επιβεβαίωσης για τις τόσο κοπιαστικές προσπάθειες που είχα καταβάλλει. Το μόνο που άκουγα είναι ότι θα μπορούσα και καλύτερα. Κι εγώ όλο και περισσότερο προσπαθούσα για να βιώσω την αναγνώριση και την αποδοχή από τους γονείς μου και έτρεχα για να προλάβω.

Η ζωή μου ένας διαρκής αγώνας και ένα τρέξιμο ανούσιο τώρα που το σκέφτομαι. Για ποιον τρέχω και τι θα κερδίσω με αυτούς τους ρυθμούς; Πολλά ερωτήματα και δεν έχω τις απαντήσεις. Αυτό που βλέπω είναι ότι σε κάθε αποτυχία με περιμένω στην γωνία για να με μαλώσω και να με τιμωρήσω. Ακριβώς όπως έκανε ο πατέρας μου όταν ήμουν 4 ετών και τύχαινε να κάνω μια σκανταλιά. Τότε δεν ήμουν καλό παιδί και με έστελνε στο δωμάτιο μου να σκεφτώ τι έκανα. Δεν καταλάβαινα τι έπρεπε να σκεφτώ. Το μόνο που θυμάμαι είναι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι, που με ακολουθεί ακόμα και σήμερα σε έντονες περιόδους στρες και οι ενοχές επειδή έκανα κάτι που δεν άρεσε στον μπαμπά μου.

Θέλω τόσο πολύ να σπάσω αυτόν τον φαύλο κύκλο της αυτοκατηγορίας. Δεν μου αρέσει πια αυτό το σφίξιμο στο στομάχι κάθε φορά που με μαλώνω και με κρίνω τόσο αυστηρά. Θα ήθελα τόσο πολύ κάποιος να μου δείξει πώς να αγκαλιάσω αυτό το μικρό παιδάκι που εκείνη την στιγμή φοβάται και να του πω ενθαρρυντικά λόγια. Δεν ξέρω όμως πώς να το κάνω. Η αυτοκατηγορία βγαίνει αυτόματα, καθώς η πεποίθηση ότι αν δεν κρίνεις αυστηρά τον εαυτό σου δεν μαθαίνεις είναι βαθιά ριζωμένη. Πόσο λάθος! Το παιδάκι μαθαίνει με αγάπη, σεβασμό και τρυφερότητα. Πόσο δύσκολο είναι να το εφαρμόσεις όταν δεν το έχεις ζήσει. Δεν το ξέρεις και νιώθεις ότι αν το κάνεις θα αφεθείς και δεν θα εξελιχθείς σαν άνθρωπος. Ας ξεκινήσω τουλάχιστον από το να συγχωρώ τον εαυτό μου σε λάθη καθημερινά, απροσεξίες, για να μπορώ να μην με κατηγορώ σε πιο ουσιαστικά και να με αγαπήσω. Δύσκολος στόχος, αλλά αξίζει!

 

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas
marina.kritikou@yahoo.com

 

Πηγή φωτογραφίας: Bioathens