Top
Ενοχές: πόσο "πίσω" μας κρατάνε; - Κρητικού Μαρίνα
fade
14835
post-template-default,single,single-post,postid-14835,single-format-standard,eltd-core-1.1.1,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3.6,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-sticky-header-on-scroll-down-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Ενοχές: πόσο “πίσω” μας κρατάνε;

Τα τελευταία χρόνια οι ρυθμοί μας έχουν αλλάξει πάρα πολύ, καθώς ο αγώνας για την επιβίωση και την κάλυψη των βασικών μας αναγκών έχει γίνει μεγάλος και καθημερινός. Τις περισσότερες μέρες τρέχουμε να προλάβουμε να διεκπεραιώσουμε τις υποχρεώσεις μας και καταλήγουμε στο τέλος της ημέρας εξουθενωμένοι στον καναπέ μην έχοντας κουράγιο και όρεξη να κάνουμε τίποτα. Μέσα στην ημέρα κάνουμε διάφορα πράγματα, από τα οποία άλλα τα κάνουμε αυτοματοποιημένα και ρομποτικά, άλλα τα κάνουμε καταναγκαστικά και άλλα τα κάνουμε επειδή πραγματικά μας αρέσουν. Πόσα από αυτά που κάνουμε άραγε είναι αυτά που πραγματικά μας αρέσουν και από αυτά που μας αρέσουν τα απολαμβάνουμε;

Συνήθως οι άνθρωποι που έχουν καταλήξει ρομποτάκια στην καθημερινότητα τους, είναι εκείνοι που έχουν συνηθίσει να ευχαριστούν όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους. Το να κάνουν κάτι για εκείνους, το οποίο ίσως σχετίζεται με ανάγκες και θέλω τους, το βιώνουν πολύ ενοχικά και απαγορευτικά. Σαν να μην τους “επιτρέπεται”, καθώς τα “καλά παιδιά” και οι “καλοί άνθρωποι” δεν τα κάνουν αυτά. Βαρύς ο ρόλος του “καλού παιδιού” στην οικογένεια, καθώς σε επιφορτίζει με υποχρεώσεις και βάρη που δεν μπορείς να διευθετήσεις και να σηκώσεις.

Ο ρόλος του “καλού παιδιού” που έχουμε από την πατρική μας οικογένεια επιτάσσει να τον άνθρωπο που τον έχει να νοιάζεται για τις ανάγκες μόνο των γύρω του. Οι άλλοι σημαντικοί δικοί του άνθρωποι πρέπει να είναι ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι και όχι εκείνος. Εκείνος απλά δεν πρέπει να δυσαρεστεί κανέναν και πρέπει να τα έχει όλα στην εντέλεια. Συχνά βέβαια, με το να είναι στον ρόλο αυτόν, δεν έχει και επίγνωση των θέλω του και των αναγκών του, καθώς είναι τόσο πολύ καταπιεσμένα και φιμωμένα που ούτε να τα ονοματίσει δε μπορεί. Αντίθετα ξέρει πολύ καλά ποιες είναι οι υποχρεώσεις του και αναλαμβάνει όχι μόνο αυτές, αλλά και πράγματα που δεν είναι στα “καθήκοντα” του.

Ακόμα όμως και αν επιδιώξει κάτι για τον εαυτό του, το βιώνει πολύ ενοχικά. Έστω και αν αυτό σχετίζεται με τη σωματική του υγεία, καθώς το σώμα του τον προειδοποιεί ότι έχει φτάσει στα όρια του και πρέπει να ξεκουραστεί, εξακολουθεί και πιέζεται μέχρι πια να εξαντληθεί και να μη μπορεί εκ των πραγμάτων να σηκωθεί από το κρεβάτι. Βαρύ το τίμημα των ενοχών! Μας κρατάνε πολύ πίσω, μας αποπροσανατολίζουν από τα θέλω και τις ανάγκες μας και φέρνουν στο προσκήνιο τα θέλω και τις ανάγκες των άλλων. Σαν να μην έχουμε εμείς αξία και υπόσταση, αλλά να έχουμε γεννηθεί για να είμαστε ταγμένοι στους άλλους.

Μόνο αν πιστέψουμε βαθιά μέσα μας ότι αξίζουμε και εμείς να έχουμε θέλω και προσωπική ζωή παρά τις “φωνές” που ουρλιάζουν στα αυτιά μας ότι δεν μπορούμε να το έχουμε ίσως καταφέρουμε να κάνουμε ένα βήμα προς τα εμπρός και πλησιάσουμε τον εαυτό μας με στοργή και ενδιαφέρον.

 

 

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

Συνεργάτης Attachment Parenting Hellas
marina.kritikou@yahoo.com

 

Πηγή φωτογραφίας: Antinews