Περί «αμαρτίας» και αυτοκτονικότητας

[ad_1]

Ίσως η πιο σκληρή και ανάλγητη  άποψη όλων περί αυτοκτονικότητας είναι αυτή της αμαρτίας. «Είναι αμαρτία η αφαίρεση οποιασδήποτε ζωής, ακόμη και εάν πρόκειται για αυτοκτονία».

Αμαρτία στην ουσία είναι οι καταστάσεις, οι σχέσεις και ο προσωπικός άθλος ενός ατόμου που το οδηγούν σε αυτό. Αμαρτία είναι η φτώχεια, οι δυσλειτουργικές και τοξικές σχέσεις, το αίσθημα της απομόνωσης και της παραμέλησης.

Εννοείται ότι στις βαριά ψυχοπαθολογικές καταστάσεις ο αποκλεισμός των ατόμων και οι διακρίσεις εις βάρος τους από το κοινωνικό σύνολο μπορεί να είναι και το «τράβηγμα» της σκανδάλης  για τον αυτοκτονικό ιδεασμό.

Αμαρτία είναι ένα άτομο να αισθάνεται ότι ο κόσμος γύρω του θα είναι καλύτερα χωρίς εκείνο, ότι δεν χρησιμεύει σε τίποτα ή ότι δε θα καταφέρει κάτι.

Αμαρτία είναι όλα όσα υπάρχουν και προσφέρουν ζωτικότητα και πληρότητα να λείπουν από τη ζωή ενός ατόμου σε βαθμό που θα το κάνουν να αισθάνεται ότι το πιο σημαντικό δώρο, αυτό της ζωής, δεν αξίζει πλέον ή μάλλον είναι μονάχα πηγή δυσφορίας και βαθύ ψυχικού πόνου.

Αυτός ο ψυχικός πόνος λοιπόν, ο τόσο ανυπόφορος που θα οδηγήσει το άτομο σε έναν τέτοιο ιδεασμό είναι ο ορισμός της αμαρτίας στην περίπτωση που διαπραγματευόμαστε. 

Πολλοί άνθρωποι οι οποίοι χαρακτηρίζουν την αυτοκτονικότητα ως αμαρτία μπορεί να γίνουν και οι ίδιοι οι υπαίτιοι που θα οδηγηθεί ένας άνθρωπος σε αυτή τη ψυχική κατάσταση, αυτή που εν τελεί διαπράττουν την «αμαρτία».

Σε κάθε περίπτωση η αυτοκτονικοτητα είναι άλλο ένα σύμπτωμα μιας εκάστοτε διαταραχής και η επονείδιστη τέλεση αυτής η κατάληξη. Συνεπώς είναι, σε αντιστοιχία με μια σωματική ασθένεια, σαν να επιδιώξει κανείς να κατηγορήσει το άτομο για τον πόνο που νιώθει ή για οποιοδήποτε άλλο σύμπτωμα που η ασθένεια δημιουργεί. 

Χρέος του συνόλου μιας οργανωμένης κοινωνίας,  πέρα από την απαιτούμενη παρέμβαση στον αυτοκτονικό ιδεασμό είναι και η πρόληψη αυτού.

Χρέος των επαγγελμάτων ψυχικής υγείας είναι η ενημέρωση του κόσμου γύρω από τους ενδεχόμενους παράγοντες κινδύνου που μπορεί να φτάσουν ένα άτομο σε αυτό το σημείο, η επαγρύπνηση των ατόμων ως προς τον εντοπισμό στοιχείων που μπορεί να καταδεικνύουν ότι ένα άτομο από το περιβάλλον τους διακατέχεται από τέτοια αισθήματα.

Από την μεριά των κρατικών φορέων είναι εξαιρετικά σημαντική η ενίσχυση των επαγγελμάτων ψυχικής υγείας σε όλα τα επίπεδα, είναι η παροχή όλων των μέσων που χρειάζονται οι ειδικοί ψυχικής υγείας ώστε να παράξουν αυτό το έργο.

Χρέος των πιστών δεν είναι να χαρακτηρίζουν τα αυτοκτονικά άτομα ως αμαρτωλά αλλά να συναισθάνονται τον πόνο και τους λόγους που οδηγούν ένα άτομο σε αυτό και να μην χρησιμοποιούν  ηθελημένα και μη την θρησκεία τους ως μοχλό καταπίεσης ομάδων ανθρώπων, πολλά στεγανά και προκαταλήψεις που προέρχονται από την «ανάγνωση» μιας θρησκείας μπορούν να οδηγήσουν τα άτομα σε απόγνωση. 

Καθένας από εμάς ξεχωριστά οφείλει να δουλεύει τον εαυτό του σε όλα τα σημεία τα οποία μπορεί να βλάψουν και να πληγώσουν ανεπανόρθωτα έναν άνθρωπο. Χρειαζόμαστε να καλλιεργήσουμε  ιδιότητες όπως την  ευγένεια, τον σεβασμό των ιδιαιτεροτήτων και τη προάσπιση των δικαιωμάτων όχι μόνο των ατομικών μας αλλά και του πλησίον μας.

Μια πιο αλληλέγγυα και ευαισθητοποιημένη στάση είναι ο στόχος για μια πιο ανοικτή και συμπεριληπτική  κοινωνία, για μια κοινωνία με πιο υγιή και ολοκληρωμένα άτομα. 



[ad_2]

Πηγή:psychology.gr

Ίσως σας ενδιαφέρουν